Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarmee iedereen tevreden moet zijn, omdat hij geen keus heeft.

Daar zie je 't weêr: Domoor! Waartoe die woede en opwinding, als er toch niets aan te veranderen is? Nu, basta! — the rest is silence —"

Hartmann is dood.

Moussorgsky neuriet en weet niet wat.

Op een tentoonstelling van werk van zijn dooden vriend, — teekeningen en ontwerpen, — valt hem de muziek in, waarin zijn vriend zal voortleven, — een eeuwigheid van vijfhonderd maten. —

In ,,de Schilderijen eener Tentoonstelling" zingen de schilderijen van zijn dooden vriend een bekoorlijk lied. De „dwerg" strompelt langs en bromt en mompelt boos en eigenwijs. Voor „het oude kasteel" zingt een oude liedjeszanger zijn weemoedig wijsje. In de Tuillerieën stoeien kinderen. En van de torens van de oude, slavische vesting van Kiew, door welker poort de legers binnen trekken, dreunen de klokken.

Doch in 't hart dezer compositie kreunt de dood. In de Parijsche „catacomben" klinkt het hol en leêg. Een trage, huiveringwekkende melodie fluistert langs de wanden. „Con mortuis in lingua mortua."

En langs de schilderijen loopt Moussorgsky en het is, — zooals vroeger in het ouderlijk huis, — of het zijn voetstappen zijn, die de ruimte, de geschilderde, verbeelde ruimte zingen doen.

Sluiten