Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mevrouw Schestakowa werd oud, maar vergat haar broer en zijn werk niet. Ze won het proces en in 1878 was de „Russlan" gedrukt.

En aan haar broer, die musicus was en veel geleden had, moet ze denken, als Modeste Moussorgsky bij haar op de thee komt.

Ze vertelt hem veel over Michael Iwanowitsch en zijn lot. Hoe hij, toen hij vijf jaar was, — men had het haar vaak verhaald, — al de klokken van de naburige dorpskerken onderscheiden en imiteeren kon, waartoe grootmoeder, die hem erg verwende, hem alle beschikbare koperen potten, pannen en kannen verschafte, waarop hij dan trommelde en paukte, dat het huis ervan dreunde. En hoe hij, toen hij 29 jaar was, in Weenen woonde en dacht, dat hij sterven moest. De dokter gaf hem veel goeden raad, die heel duur was, maar geen baat gaf.

Een katholiek priester, waar Glinka eens op bezoek was vanwege diens piano, hoorde hem spelen. „Hoe is het mogelijk zoo treurig te spelen en zoo jong te zijn?" En Michael Iwanowitsch had zuchtend geantwoord: ,,Het is niet opwekkend, ter dood veroordeeld te zijn in den bloei zijner jaren." De priester had hem toen naar een homoeopaath gestuurd, waar Glinka eerst niets van wilde hooren. Doch voor de logica van den pastoor („Als U zich toch voor een ter dood veroordeelde houdt, zoo moet het U toch hetzelfde zijn, of U aan de allopathie dan wel aan de

Sluiten