Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houd van het liedje te vragen, waar ik nu spijt van heb. Ik zat op het balkon en dacht over de „Chowanschtschina na, met succes. Als men mij enkel maar verlof en tijd wilde geven, — zoo zou mijn pen onmiddellijk over het notenpapier draven. Het is de hoogste tijd! Alles is bijna reeds gecomponeerd. Het gaat er nu om op te schrijven en op te schrijven. Maar de dienst laat het niet toe."

En nu, vier jaar later, — is Moussorgsky vrij. Nog steeds werkt hij aan het reusachtige muziekdrama. Nog steeds welft het Russische verleden, de zingende, kreunende Russische werkelijkheid zich over zijn luisterende ziel.

Dood en liefde . . .

Liefde en dood . . .

Vlammen . . .

Vergetelheid . . .

Eén maal héélemaal gelukkig, héélemaal zichzelf, héélemaal alles zijn.

Er is de muziek, waarin heel de wereld zingend verdrinkt.

Er is de drank, waarin alles muziek, alles kleur, alles léven wordt.

En er is de pijn, de leêge, holle pijn, die overblijft. Nu is Moussorgsky musicus en arm, armer dan hij was, als ambtenaar.

Sluiten