Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eindelijk weerklonken de laatste, machtige accoorden. Moussorgsky leek ons gedurende dit spel geheel veranderd met zijn halfgeloken oogen, maar voor één moment opgeslagen op één punt starende blikken, alsof hij daar iets te doorvorschen had . . . Toen hij nu geëindigd was, sloot hij zijn oogen en zijn armen zonken krachteloos omlaag. Wij allen sidderden van het hoofd tot de voeten. Waarom? Van inspanning? Van angst? Om wien? Om Moussorgsky? Om Rusland? . . . Om ons zelf? of omdat we ons van aanschijn tot aanschijn bevonden tegenover de openbaring van het grandioos goddelijke in den zwakken, kranken mensch? Niemand waagde de ingetreden stilte te breken. De tot dan onbewegelijk naast den vleugel staande zangeres, Leonowa draaide zich snel om en liep vlug en onhoorbaar naar den verst verwijderden hoek van het vertrek. Over haar gezicht stroomden rijkelijk de tranen. Gorbounow zat stil in elkaar gedoken. Zijn massieven kop tot op de knieën gebogen. Wij allen waren als vastgenageld.

„Modest Petrowitsch", waagde eindelijk de gastheer Moussorgsky, dien hij volkomen uitgeput aan den vleugel zitten zag, fluisterend te vragen, „misschien zoudt U bij ons willen overnachten?" Moussorgsky keek hem met zijn nog steeds in het vuur der inspiratie gloeiende oogen aan en zijn van opwinding bevend gezicht werd verhelderd door een goedig, dankbaar

Sluiten