Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XLVI

p

J—Jn toen hij dood was, keken zijn vrienden elkaar aan en zeiden: „Hij is dood". En verder zeiden ze niets. Stassow staarde lang naar het doode, vreemd blanke gezicht van hem, die nooit meer „beste vriend" tegen hem zeggen zou, en ging naar huis en was den heelen dag voor niemand te spreken.

Aan Moussorgsky's begrafenis werden geen kosten gespaard. De bloemenwinkels hadden het druk. Er was geen vereenigingsbestuur, dat niet de behoefte voelde, een krans te bestellen voor den dooden componist van den „Boris". Aan zijn graf werden vele, heel gevoelige woorden gesproken. En er was een dichter, die een couplettenrijk vers gemaakt had. — En Moussorgsky kon er niet meer om glimlachen. — Cui, Rimsky-Korssakow, Stassow, Borodin en zelfs Balakirew stonden bij het graf. Ze stonden er niet alleen. Ze bevonden zich in heel goed gezelschap. Ze zagen kragen met heel veel sterren en ze zagen professoren en kunstenaars met wereldreputatie. En ze zagen een kist in een diepen kuil en hoorden de stem, die voor altijd zweeg.

Sluiten