Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als onze schots, scheidde ons van de wal. — En altijd verder dreef de ijsschots door de kracht van de stroom naar het midden van de rivier! — Toen greep ons beiden een ontzettende angst aan!

„Peter! Peter!” riep ik: „Help! Help!” Maar geen levend wezen was er te bekennen! De Schlachte was als uitgestorven. Alle arbeiders waren al naar huis, en op zo’n koude Decemberavond zouden er zeker wel niet veel andere mensen langs komen. — En Peter? — Hoe zou Peter ons kunnen helpen? Die zou zeker al lang thuis zijn, en zelfs al had hij ons hulpgeroep gehoord, dan zou de „lafbek” ons zeker nog niet willen helpen! — Hij had immers niet eens moed genoeg om op ’t ijs te springen, toen de schots dicht aan de wal kwam! Hoe zou hij ons dan kunnen helpen, nu we midden in de rivier dreven! — Niets bewoog zich aan de wal. Geen mens hoorde ons. En de schol dreef al verder en verder voort! — Kleine golfjes kabbelden tegen de kant; de schol schommelde zachtjes, — maar héél weinig. • • • En overal om ons heen niets dan ijsbrokken en donkere waterdiepten, — en overal om ons heen de dood! • • • •

Een rilling liep mij over de rug. We durfden ons niet eens meer bewegen! — Kon niet door een enkele beweging van onze voet de grond onder ons breken, en zouden we dan niet neergetrokken worden in de schrikkelijke diepte? Een andere schots stootte tegen de onze. Ze schuurden een tijdlang langs elkander, en van allebei

braken nu en dan stukken af Het schuren van de tegen elkaar

stotende schotsen en het gorgelen van ’t water waren de enige geluiden die ik nog hoorde. Hoe lang zou deze reis nog duren? Zouden we nog wel ooit weer aan de wal komen ? — En aan welke kant van de rivier? — En wanneer?.... ’t Zou niet lang meer duren of ’t was geheel nacht, en we dreven al verder en verder weg van de stad! Misschien zouden we straks aan een of ander klein eiland kunnen landen, en de nacht in de open lucht doorbrengen; want dan konden we niet thuis komen. En was dat nog eigenlijk niet het beste, wat ons kon gebeuren? — Want, als de schol stuk stootte, dan moesten we verzinken in de zwarte diepte! -. • •

Mijn hart klopte of ’t barsten zou, en met ontstelde ogen keek

Sluiten