Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dragen, dat de passagiers en de post, alsmede de inventaris van de Uiver, die op de renbaan is uitgeladen, veilig naar Melboume worden gebracht. Alleen Moll en ik stappen in en de motoren worden warmgedraaid. Dan volgt de eerste startpoging; verder dan tien Meter komen we echter niet, dan zitten we weer met onze wielen diep in de modder weggezakt, onherroepelijk vast. We beginnen weer van voren af aan. De bevolking van Albury is onvermoeid en we laten de moed niet zakken.

Vrijwel evenwijdig aan de richting, waarin we moeten opstijgen loopt een baan, die vermoedelijk vroeger als renbaan is gebruikt en door een hek van het terrein, waar wij op geland zijn, is gescheiden. Een onderzoek maakt uit, dat de grond daar iets steviger is; als dit hek nu afgebroken mocht worden- • • •

Nauwelijks heb ik de vraag geuit, of men begint reeds te slopen. Hier wordt niet gevraagd wat mag of kan, alles wat ons maar enigszins helpen kan, wordt eenvoudig gedaan. Over een lengte van ongeveer 100 Meter worden de palen uit de grond getrokken. Men werkt als paarden. Na lang zwoegen staat onze kist op het harde gedeelte van het terrein. We hebben nu een strook om te starten, die circa 60 tot 70 Meter breed is en bijna 300 Meter lang. Als wij maar even een flink vaartje krijgen, zodat onze vleugels beginnen te dragen, komen we er wel af. Voor alle zekerheid, gaat Prins op 200 Meter afstand van ons af staan. Indien op dat punt onze snelheid nog niet groot genoeg is om van de grond te komen, is de overblijvende 100 Meter voldoende om met afgezette motoren uit te lopen. Het devies luidt dus: „Bij Prins in de lucht óf — de motoren af. Op deze wijze lopen we geen gevaar onze last aan het eind van het terrein te kraken, in geval wij niet van de grond zouden komen.

Daar draaien de cydones weer. Er heerst een grote spanning onder de aanwezigen op de renbaan. Thea Rasche en van Brugge staan tussen het publiek te wuiven; op het terrein zie ik de forse figuur van Prins als een waarschuwingsbaken boven het groene grasveld uit. Dan moeten we het maar weer proberen.

Ik geef vol gas en als een gans waggelt de Uiver over het drassige

Sluiten