Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Gert nou jij!” zei Pim. Gert die met zijn zakdoek voor zijn ogen stond — want zo’n afloop van zijn historie had-ie helemaal niet verwacht — deed nu wat hem gezegd werd, en even later stonden ze met hun tweeën bij Henk, die vreselijke pijn aan zijn linkerbeen scheen te hebben, zodat hij er niet op staan kon.

„Bepaald gebroken,” zei Pim.

„Nou,” riep Dries van boven, „niet te hopen hoor, want da’s een pijn.... Ik weet t van mijn arm!

„Dat zal toch niet?” vroeg Gert, half huilend, en opnieuw deed hij een poging om Henk te helpen, maar deze hield vol, dat-ie niet staan kon, onmogelijk op dat linkerbeen....

„Nou opbeuren dan-...” zei Pim, en met hun tweeën namen ze Henk onder de armen.

„O, o!” gilde echter Henk, „ik kan niet, ik kan niet!

„Adriaan en Dries, kom ook ’s hier!” gebood Pim.

De jongens gehoorzaamden gewillig. Pim was zo n slimmerd, hij zou er wel wat op vinden.... Daar stonden ze dan....

„Gert, jij bent sterker dan ik.... ga jij nu voorover staan, zo bok-bok-... Dries en ik klimmen- ...

„Zeg,” riep Niek van boven, „daar ginds leit een lange plank.... als jullie Henk daar op leggen, dan kunnen we ’m zo opschuiven! • ..

„Dat was nog beter!” Niek haalde met Ko de plank en ze zetten die in de put. ... Voorzichtig legden Pim en Adriaan Henk er op, Gert en Dries zetten er hun schouders onder, en daar zweefde Henk.. • • Maar de stakker vond het niks aardig, want o, dat been, dat was of ’t in brand stond aan de enkel- • • •

„Jongens, trek, jullie boven!” kommandeerde Pim.

’t Lukte, de plank schoof over de putrand, Ko en Niek hielden stevig vast, en Henk was er- . • • De anderen hielpen elkaar en Pim als laatste liep voorzichtig tegen de schuingelegde plank op.

Maar nu waren ze nog niet veel verder, want Henk bleek met te kunnen lopen-... hij lag bleek en stil, te kreunen van de pijn.

„O Henk, kan je ’t me vergeven?” vroeg Gert.

Sluiten