Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BART SMIT.

Schemeravond is ’t. De zwarte wolken daarboven aan ’t zwerk jagen in tomeloze vaart voorbij en de felle Noordoostenwind loeit en giert klagend over de vlakte.

• In t lage vlakke land ten Oosten van de Vecht, voor het grootste gedeelte met uitgestrekte plassen bedekt en met riviertjes doorsneden, vliegt nog een enkele lepelaar of reiger op, om een schuilplaats te zoeken voor de invallende nacht en nadat hij een groot eind is teruggedreven door de stormwind, waartegen hij te vergeefs trachtte op te komen, daalt hij schreeuwend neer in de poel.

• Links in t verschiet tekent zich nog flauw een donkere massa tegen de bijna even donkere hemel af; dat is hoog hout in de nabijheid van het dorp Vreeland. Rechts dichterbij is een smal bosje lage elzenstruiken en wilgenrijshout en overigens steekt er niets boven de oppervlakte van het water uit, dat zich naar alle zijden uitstrekt, zover het oog reikt. Slechts hij, die in deze streken bekend is, zal nu op dit uur nog met moeite een rij turfschuren weten te ontdekken en een toren, vooruit van Loosdrecht en rechts van Tienhoven. Wij zijn hier in de lage venen, het typische waterland.

Langs de rechteroever der Vecht strekt zich, hier wat breder, daar wat smaller en op sommige plaatsen in het geheel niet, een strook uit, sterk met sloten doorsneden, die nog enigszins, al is ’t soms ten onrechte, de naam van land kan dragen; maar spoedig loopt die in dozijnen smalle tongen en eilandjes te niet in de grote watervlakte, waardoor slechts hier en daar een zeer smalle kade. voetpad of zuwe leidt, die nauw boven het water uitsteekt of er onder bedolven is. Zelfs baant zich een enkel riviertje een weg, niet door het land, maar — door het water: de geul, enigszins dieper dan de plassen links en rechts, is van deze slechts hier en daar door vele eilandjes van turf gescheiden, afgebakend in het water zou men kunnen zeggen.

Over de Bloklaan, een tamelijk brede weg, waarop het fort

Sluiten