Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de kast- -.. Zal ik de deur bij de sleutel vasthouden- - - - Trekken om ’t hardst? Nee dat durf ik niet.

Het volgend ogenblik is ’t gebeurd. Ik kan ’t niet precies navertellen. Opeens is ’t licht. Ik knijp mijn ogen toe, wacht af. In mijn hand houd ik de enig overgebleven kastanje, die daar in de hitte wel gestoofd moet zijn, in de andere mijn pet. Ik beef, neen maar, ik bééf! Van meneer zie ik enkel de benen. Maar ik ken zijn gezicht van buiten. Het is rond, met, als hij in z’n hum is, leuke kleine oogjes, net knoopsgaatjes als hij lacht en zijn neus in rimpeltjes trekt, dat zijn gouden bril ervan bibbelt. Maar als hij een standje geeft — niet mals — dan kijken ze je door-en-door.

Ik zal zo maar blijven staan; ik ben toch reddeloos verloren. - - Een week eraf - - - - Wat zal Ma ’t ellendig vinden!

„Sta je daar opdat ik je niet zien zal, Rikkers?” Zijn stem klinkt ijzig-

„Jammer voor je, dat ik juist in die kast moest zijn. ’

„Ja meneer, heel jammer.”

„Waarom was je zo bang om mij te ontmoeten?

„Omdat u had gezegd, als je nog één keer van de maand eruit wordt gestuurd, dan ga je een week- - - - En nou hoopte ik, dat u- - - • voorbij zou lopen- - - • maar-... ’t zat me niet glad. •. •

„Uit welke les ben je nu weer gestuurd? ’

„Aardrijkskunde, meneer.”

„Hoe kwam ’t?”

„Eerst liet ik kastanjes” — ik open mijn hand om ’t verhaal aanschouwelijk te maken — „vallen, bij ongeluk.... en toen wist ik niet wat er in Brazilië groeide behalve. • •. katoen.

„Er zal nog wel iets meer zijn voorgevallen. Ik verlang de gehele waarheid, Rikkers!”

Ik ben wel geneigd de hele waarheid te vertellen, als ik maar wist hóe.. • • De directeur is niet in de komedie geweest, dus zou ik, om hem een duidelijk begrip van de zaak te geven, eerst moeten vertellen wie Charley was, wie zijn tante, om zo te komen op Brazilië en de apen en de verdere geschiedenis.

„Nu?”

Sluiten