Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij stond daar, als in waas gehuld,

Door d’avondmist verwekt.

Zijn slinke rustte op ’t zwaard-gevest.

Zijn rechte hief hij op, in ’t lest,

En hield den arm gestrekt.

— „Hoor, Orm de DeenV’ en ’t was, of ’t Een straal van vonken schoot:

„Hoor, Orm! en beef: de wraak harst los,

„En ’t is dat fier en edel ros,

„Dat voert u in den dood.”

De Noorman rilde, en sprak geen woord, Maar sprong terstond van ’t paard —

En plotslijk had zijn ijzren vuist

Het edel dier den kop vergruisd,

En stortte ’t dood ter aard.

De zilvren hairlok trilde in ’t licht Der onbewolkte maan;

De nevel dunde en smolt; maar dof

Klonk nog de stem: „Geen nietig stof „Zal ooit Gods macht weerstaan!”

t Was weer Sint-Jan, op ’t middaguur,

En ’t was een schoone dag.

En Orm reed met zijn stoet van ’t klif,

En langs de plaats, waar ’t paardenrif Op ’t veld te bleeken lag.

Een schampren hoonlach om den mond, Sprong hij van ’t ros op ’t veld:

„Ei ziet — dat rif, van vleesch ontbloot,

Dat zal mij voeren in mijn dood:

„Zoo sufte de oude Held!” —

Sluiten