Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN IJSTOCHT MET HINDERNISSEN.

Om één uur zouden zij gaan, maar om lcwart vóór was Eddy al bij Kees om hem te halen.1)

„Houd je maar taai!”

„Sterkte, Kees!”

„Nou niet al te verliefd worden, jongen!” hoonden de leden der familie Brummer den dikken Kees, toen hij zich klaar maakte om te vertrekken.

Kees bromde zo iets van: „ In geen 100 jaar!” En ging daarop met Eddy naar de Walden’s, waar Bram Heesink, de meisjes Van Dieren en Wiesje Borger al op hen wachtten.

„O, jeminé,” was het eerste, wat Kees van zijn meisje hoorde, „ik geloof, dat ik verkeerde schaatsen heb meegenomen!”

Kees inspecteerde ze.

Ja, waratje, ’t waren twee rechter.

Hm! zo iets kon nu alleen maar ’n meisje overkomen! Welke jongen zou ooit zo stom wezen om zijn schaatsen niet goed na te kijken, als je ’n grote tocht ging maken! Kees zei dat echter niet hardop, maar bood heel galant aan om bij de familie Van Dieren een der rechterschaatsen voor een linker te gaan verwisselen.

Greet wilde hem vergezellen, maar Kees moest daar niets van hebben. Wanneer andere jongens hem tegenkwamen, als hij op z n eentje met ’n meisje door de stad sjouwde, zouden ze hem natuurlijk uitlachen. Nee, hij zou alleen wel gaan en hij was er al op n drafje van door met de schaatsen van Greet onder z’n armen.

Toen hij tien minuten later amechtig bij de Wiltonbrug kwam, reden Eddy, Bram en Henk al met hun meisjes op de gracht.

„Zeg, maken jullie wat voort!” riep Henk ongeduldig.

„Ja, ja, we komen al!” riep Kees, terwijl hij bezig was zijn schaatsen onder te binden.

*) Ter wille van zijn boezemvriend Eddy had Kees Brummer zich laten overhalen een ijstochtie met meisjes te maken. Kees zou Greet van Dieren ttop sleeptouw nemen

Sluiten