Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

n handen zijn als ijs, voel ’ns, en m’n oren gloeien als vuur! O, nou ik haast. Nog éen blad, en dan ik....” De regisseur wenkte:

„Let op het sluitwoord, dan is het jouw beurt, Jeanne Wacht

nog even....”

„Geef me een duwtje, Noes, o ik durf niet!”

„Vooruit nou!” schreeuwde de regisseur. „Duw ze erop, Noes.”

Een zetje — en de meid die tante gehuurd had, stond op de planken.

De hele familie Van Laer was in extase: „Wat ziet ze er snoezig uit, en wat praat ze aardig. Nog ’n beetje stijfjes, maar toch heel leuk. Ze beeft nog wel iets, je kunt ’t horen aan haar stem. Nu gaat t al beter.... Daar komt de knecht, Adriaan, — o die is énig, bijna met te herkennen, en hij speelt uitstekend, dat zou men ook niet achter hem gezocht hebben.”

En een knikje van mevrouw Van Laer naar mevrouw Terhorst was een strelend complimentje aan de moederlijke trots dezer laatste.

Het ging best, vlot, met veel animo, zonder routine natuurlijk, maar voor amateurs zeer verdienstelijk, ’t Publiek was er geheel in en lachte soms om dingen, die de spelenden zelfs geen glimlach meer ontlokten, zó waren ze in de stemming. Het grootste applaus gold Adriaan Terhorst, hij was geheel in z’n rol.

Maar toen kwam Noes, aan het slot, met haar bakerachtig kostuum, haar grove stem en een gezicht van „het komt er voor die paar zinnen niet op aan ”

Dat was pas ’n succes! De mensen proestten van het lachen om alles wat ze zei, hetgeen wel iets van de anderen verloren deed gaan.

Heel op het laatst was Jeanne de kluts even kwijt, ’t Was ’n paniek, en van mond tot mond klonk het achter de schermen: „Gauw, help eens, waar is ’t boekje? wat volgt er? welk blad?”

Maar niemand had er op gelet. Mevrouw Van Laer heeft ’t Jeanne op haar erewoord moeten verzekeren, dat het ongelukje ongemerkt aan het publiek was voorbijgegaan.

Het scherm viel. Er moest nog driemaal gehaald worden. Zij

Sluiten