Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bogen wel een beetje links, onhandig, als mensen, die het niet gewend zijn.

Noes, met haar neepjes-kapje op, stond in het midden en maakte telkens een „kniks” met uitgespreide rokken, tot groot vermaak van de toeschouwers.

„Die is er „doorheen”, lachten allen.

En toen viel het gordijn voor de laatste maal. Daarachter was t een vreugde over de goede afloop! Zij dansten en juichten en sprongen in het rond. Mijnheer Berends, Corry’s vader, trakteerde op champagne, hetgeen de pret nog deed toenemen. Het beige jongetje was niet tot bedaren te brengen en reciteerde uit „Don César de Bazan” steeds dezelfde zin:

„Si vous êtes don César de Bazan, alors moi je suis”.... (met een slag op zijn maag) „je suis le roi d’Espagne!”

Dit laatste, vergezeld van een gebaar met de rechterhand, dat Cóquelin hem niet zou hebben verbeterd.

En voortdurend maar weer diezelfde zin, tot Jet hem vroeg of hij niet eens wat anders wist, waarop hij antwoordde: „Helaas neen, edele juffrouw!” en weer met frisse moed aanhief:

„Si vous êtes,” enz.

Een stomp van Adriaan, die den armen don César achter de schermen deed vliegen, maakte gelukkig een eind aan deze roerende monoloog, om gevolgd te worden door twee voordrachten van de Indische broers, die door hun vlugge, gemakkelijke manier van spreken en aardige gezichten — de een was als boer, de ander als matroos verkleed — veel succes behaalden.

Toen kwam Jet aan de beurt.

„Zit je in de penarie? vroeg Noes, die als troosteres en moedinspreekster van den een naar den ander wandelde.

„0, wel neen,” zei Jet kordaat, inwendig trillend.

„O, ik zou het toch zo eng vinden, daar helemaal in je eentje te staan zingen,” huiverde Jeanne, die zich verkleed had en er bij kwam staan.

„Zeg dat nou niet allemaal,” bromde Adriaan met ’n medelijdende blik op Jet, die tot aan haar lippen bleek zag.

Sluiten