Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O, daar is juffrouw De Swart.”

Vriendelijk had het aardige leraresje aangeboden te accompagneren, als dat haar rust kon geven, en dankbaar had ze dat aanbod aangenomen.

Haar komst nu, achter de schermen, bracht al een soort van kalmte mee:

„Goed gedisponeerd, Jetske? Natuurlijk, hé?”

„O, t zal wel gaan, hield Jet luchtig vol. „Ik heb razende hoofdpijn, maar dat is minder.”

„He, dat treft nu vervelend, vonden ze allen en keken bezorgd naar t tengere meisje, dat in de laatste tijd zo iets teers en zwaks had gekregen.

Om haar wat op te monteren, begon men over haar broer te praten: wanneer zou hij thuis komen?

Toen schitterden weer de bruine ogen:

„Hij is er misschien net op mijn verjaardag, de tweede December. O, jelui weten niet hoe dol ik dat vind!”

Haar gedachten werden er door afgeleid. De jongens sleepten de piano van achter de coulissen tot voor op het toneel, zetten een stoel klaar voor juffrouw De Swart en een voor Jeanne, die de blaadjes om zou slaan, en de eerste zocht de muziek uit:

„Zijn je oom en tante er ook, Jet?”

„Neen, oom had vergadering en tante geen zin. Ik ben met de familie Berends mee.”

„Hè— hoe saai,” wou Jeanne zeggen, maar ze bedacht zich en vervolgde gewichtig:

„Ze weten met wat ze versmaden.”

„Nou, Jet, vooruit, houd je taai. Er af jelui, allemaal. Neem e m,yz*ek in hand, anders weet je met je armen geen raad.”

„Halen!”

„ t Gaat geregeld en vlug voor dilettanten,” knikte het publiek tevreden. Toen slaakten allen een uitroep van verrassing, want van het figuurtje daar voor hen, ging een wondere bekoring uit.

„St, st,” klonk ’t door de zaal.

Sluiten