Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Waar gaan we spelen?” vroeg Jip aan Jan Evers naast hem.

„In den tuin; heb jij knikkers?

„Twee,” zei Jip trotsch, in zijn zak voelend.

„Ik zeven,” blufte de ander.

„Thuis wel,” zei Jip, „een heele zak, zoo n zak....

„Laat ’s kijke, jouwe ”

Jip, argeloos, hield zijn hemd met één knikker op.

„Hier,” zei de jongen, hem afgrissend, „dat ’s goed voor straks. Jip zat verbluft, een schrik om zijn verloren knikker in zijn oogen. Toen raapte hij al zijn moed tegen den grooten dikken jongen bijeen.

„Geef ’m me terug,” zei hij, rukkend aan Jan s hand, om die open te krijgen.

Achter hem stak n meisje haar vinger op.

„Wat is ’t Lientje?”

„Hij heeft dat nieuwe jongetje zijn knikker afgenomen.

De juffrouw gaf geen antwoord, liep naar ’t andere eind van de klas, waar er twee begonnen te vechten.

In Jip streed de begeerte zijn knikker terug te hebben, met zijn weifeling wat hij doen zou

„Vader zei, je moest nooit klikken, je moest er liever om vechten, anders was je geen flinke jongen.

„Zie da je ’m krijgt,” sarde Jan Evers, den knikker aan den anderen kant omhoog houdend.

Op Jips wangen kwam een scherp geteekend rood kleurtje van drift.

Toen plotseling boog Lientje zich voorover, griste Jan onverwacht den knikker af.

„Ik zal ’m voor je bewaren,” zei ze bazig tegen Jip.

Jip vond t maar zóó.

„Nee, geef hier,” zei hij boos, ondankbaar.

„Straks, bij de deur.”

De juffrouw kwam er aan.

Jip berustte; klagen tegen de juffrouw wou hij niet. Straks zou hij wel maken, dat hij ’m kreeg.

„Gaat twee aan twee naar de deur.”

Jip en zijn vijand stonden nu samen voor de deur. Nu werd

Sluiten