Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu wordt het te laat! De stralen van de ondergaande zon omschijnen met warme zachtgouden gloed aan de voet de stammen der bomen;

de schaduwen lengen En de avond valt! — De vogels zwijgen

en gaan al ter ruste; alleen weerklinkt nog van uit de verte de rustige roep van de koekoek, k Wil tellen hoe dikwijls; hoe lang ik nog zal blijven leven.... En als hij te vroeg ophoudt, dan wacht ik tot hij weer opnieuw begint, en tel dat er bij.

Want het is goed hier te zijn in de eeuwige stilte der Veluwse bossen, ver van de mensen; waar vrede en rust in het hart neerdalen, waar men luisteren leert naar de stem van het woud, en uren lang gebogen kan zitten om stil mee te leven het leven van mieren en kleine insectjes.

Attie Nieboer.

Uit een in bewerking zijnde bundel: Dierenleven in de Natuur.

Sluiten