Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

angstig worden. Hij luisterde met ingehouden adem er deed

zich geen geluid hooren. Hij legde het oor tegen het slot der deur, die achter hem was. Het gehele huisgezin sliep. Zijn vader scheen niets gehoord te hebben. Hij stelde zich gerust en ging voort met schrijven, en het ene papier na het andere werd beschreven. Hij hoorde de regelmatige tred van den nachtwacht in de verlaten straat, toen het geratel van een rijtuig, dat plotseling stil hield, daarna het geraas van een rij karren, die langzaam voorbijgingen; daarop volgde een dodelijke stilte, die nu en dan slechts verbroken werd door het aanslaan van een hond. En hij schreef steeds voort. Intussen stond zijn vader achter hem; deze was opgestaan, toen hij het boek had horen vallen, en had het goede ogenblik afgewacht, om binnen te komen. Het leven der karren had het geluid zijner voetstappen en van het behoedzame openen der deur overstemd, en daar stond hij nu, met zijn witte hoofd over het zwarte kopje van Ciulio gebogen, — en zag hoe de pen over het papier liep, — en in een ogenblik had hij alles geraden, zich alles herinnerd, alles begrepen. Een grievend berouw, een oneindige liefde vervulden zijn hart en deden hem daar onbeweeglijk staan, achter zijn kind.

Opeens uitte Giulio een schrille kreet, — twee armen hadden zijn hoofd krampachtig omvat. — „0 vader, vergeef mij!” riep hij uit, zijn vader ziende. — „Vergeef jij mij!” — antwoordde zijn vader snikkende, en zijn hoofd met kussen overdekkende. — „Ik heb alles begrepen, ik weet nu alles, ik vraag je om vergiffenis, mijn lief, lief ventje, kom met mij mee!” — En hij hielp hem te lopen, of liever droeg hem naar het bed van zijn moeder, die wakker was geworden, en zei tot haar: „Kus dit goede kind, dat bijna vier maanden niet geslapen, en voor mij gewerkt heeft, en hij heeft door mij zoveel verdriet gehad, hij, die voor ons het brood verdient! — De moeder hield hem omarmd en drukte hem, zonder iets te kunnen zeggen, tegen haar borst. Eindelijk sprak zij: — „Ga nu slapen, gauw, mijn kind, ga slapen en rust uit; breng hem naar bed! — De vader nam hem in zijn armen, droeg hem naar zijn kamertje en legde hem te bed, terwijl hij hem liefkoosde en kuste, en schudde toen zijn kussens op en legde de

Sluiten