Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„’t Was hands!” roepen Eddy, Piet en Kees tegelijk.

„’t Was niet hands!” antwoorden de Vitessers.

„’t Was wel hands!”

Eddy en Kees keren zich woedend om. ,, k Heb het duidelijk gezien!” roept Eddy, rood van opwinding. „Baily heeft hem met zn handen aangeraakt. Die scheidsrechter is ’n vent van niks!”

„Och klets! Die scheidsrechter is puik!” lacht de lange Vitesser

„Hoera! Hoera!” Het daverde over het veld!

Wat was dat?.... Kees, Eddy en Piet draaiden weer verschrikt om.... Hè?.... ’t Was toch niet waar? Ja, warempel.... weer ’n goal!!

Hoe was dat nou mogelijk? Twee goals en er was nog geen vijf minuten gespeeld! Het was, of de Mulo-jongens gek waren geworden; ze dansten en sprongen als razenden en gooiden hun petten in de lucht.

Daar viel de pet van Jaap Roos vlak voor Kees’ voeten. Kees schopte haar nijdig weg, wel ’n meter voor zich uit, midden op het veld.

„Geef me m’n pet terug!” schreeuwde Jaap.

„Haal ’m zelf!” riep Kees.

„Wil je ’m teruggeven?”

„’k Denk er niet an!”

De Vitessers namen een vijandelijke houding aan; Kees, Eddy, Tony en Piet zetten zich onmiddellijk in postuur; alleen Hein van Drumpt moest niets van bakkeleien hebben en deed daarom maar net, alsof hij er niet bij hoorde; hij verloochende zijn A.F.C.broeders.

„Vooruit, ben jullie gek om te willen vechten, kwajongens!” zei lachend een dikke mijnheer; hij bukte zich over het lijntje heen, viste met zijn stok de pet op en gooide die ver over de Vitessers heen. Jaap Roos moest van het plankier af om zijn hoofddeksel op te rapen; hij hoorde aan het geschreeuw, dat de wedstrijd opnieuw begonnen was.

De invloed der twee goals was duidelijk merkbaar; de A.F.C.-ers waren zenuwachtig, ze modderden verschrikkelijk! De Vitessers

Sluiten