Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een poosje mooi mee zijn; ’t is eczeem; dat trekt over je hele lichaam heen, als ’t eerst goed begint. Onaangenaam branderig gevoel, die uitslag, hè? — ja! olie van Bay, eigenlijk Laurierohe, is een goed middel, als ’t met verstand wordt aangewend, maar in de hand van een leek kan ’t minder prettig zijn, dat voel je; — je hebt een fijne epidermis en je oom misschien een half gelooide opperhuid. Hij kan ’t wrijven met die olie verdragen, jij niet; dat is het gehele onderscheid. Ik had het je wel vooruit kunnen zeggen, vnend.

„Och, dokter! ik dacht: ik had al zoveel geprobeerd — uw middelen en die van anderen, — dat ik dit laatste ook beproefde. Ik dacht: baat het niet, het

„Pardon, dat ik je in de rede val, beste jongen; dit middel schaadt wel! ’

Van dat ogenblik af bleef ik de geduldigste patiënt, dien Calmans bezat. Na ongeveer vijf weken was ik totaal genezen en had gedurende mijn ziekte drie dingen geleerd.

Primo, geduld; secundo, dat minstens negentig procent van de mensen rheumatiek heeft gehad; tertio, dat volle honderd percent dokters willen zijn.

„En hoe ging het met oom?” vraagt ge ten slotte.

Een jaar later kreeg ik het treurige bericht dat oom, na een erge stijve grog en een dubbele slaapmuts, ’s morgens niet meer wakker was geworden. Gelukkig zonder er aan gedacht te hebben zijn testament te maken!

Ik kreeg de pruim — Hannes een hap van de pruim en de sloot de olie van Bay, die nog in voorraad was.

JUSTUS VAN MAURIK.

Uit: Burgerluidjes. Amsterdam. Van Holkema & Warendorf.

Sluiten