Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en de uilen, uit hun humeur, gilden en schreeuwden alsof ze wouen vechten.

„Toe, lieve maan — waar zit je?” vroeg de dappere jongen.

De maan achter de wolk dee geen mond open — ’t bleef zo donker als in de kelder, waar ’t spek en de wintergroenten geborgen zijn — daar is ’t donker, wat?

Hannekeman zat ’n hele poos voor zich uit te kijken, probeerde toen op de tast z’n weg door het bos te vervolgen, ’t Lukte niet. Ach, ach, wat zal moeder ongerust zijn, dacht-ie en wat jammer dat de koekoek ’r niet vertellen kon wat ik wil doen. Nu voor ’t eerst verloor-ie z’n moed. En omdat-ie moessie zo had horen bidden, zette-ie zich op de grond, vouwde ook z’n handjes en zei: „Lieve Heer, boven de maan en boven de wolken, wees u asjeblief zo vriendelijk me de weg naar m’n vader te wijzen — je zal r m n moe en Tommie zo’n plezier mee doen, toe nou! —

Z’n ogen weer open — als je bidt doe je ze dicht — schrikte-ie van ’n dame in ’n wit kleed en met kleine lichtjes in ’r ogen, lichtjes alsof ’r ’n lampje in ’r hoofd brandde. Die dame bukte bij Hannekeman, zei met dezelfde lieve stem als z’n moeder wanneer ze m naar bed bracht: „Wel, Hannie, wat doe jij zo laat in het bos — dat mag je toch niet voor je moe?

„Ik zoek me vader, omdat me moeder zo huilt,” zei de jongen: „toe help ’n handje, juffrouw.

„Dat is goed, ventje,” knikte ze: „ik weet waar je vader is — maar met je mee zal-ie niet mogen, want morgen moeten ze vechten met andere mensen uit ’n ander land met nog hoger schoorstenen.

„Als ’k ’m vertel, dat moe zo’n verdriet heeft,” zei ’t jongetje stevig, „gaat-ie met me mee, dadelijk, juffrouw — want me vader houdt alles van me — als ze ’m doodmaken moet ik zolang wachten voor ik ’m weer zie —

’t Lampje in d’r hoofd kreeg de schijn van een klein, zachtlichtend maantje, dat de struiken en ’t mos en ’t looppad haast zo helder deed uitkomen, alsof de heuse grote maan voorbij de nijdige wolk was geschoven.

Sluiten