Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was, maar sedert ze getrouwd was, kwam daar niets meer van, en andere kinderen had hij niet.

Kikkie zelf was niet vaardig genoeg met de pen, en zijn vrouw nog minder, maar och! wat had je ook aan dat geschrijf ? Hoe meer je schreef, hoe gauwer dat hij misschien terug kwam, en als hij het daar in de Oost goed had, moest hij er maar blijven, want hier was het ook niet alles.

Kikkie had de nieuwe bouwwerken afgelopen, om te zien, of hij daar geen nachtwaker kon worden, maar dat ging evenmin. De een was net voorzien, de ander had er een gebrekkigen knecht voor, die vroeger van een ladder gevallen was, en zo al meer. Geen kans voor Kikkie!

Toen had hij zich „gevestigd”, zoals hij het zelf noemde, als karretrekker op een brug, die over een gracht lag, een minuut of tien van zijn woning. Zijn werk bestond in het verlenen van assistentie aan ieder, die met een zwaar beladen handkar moeilijk alleen de brug over kon komen. Dure gereedschappen had men niet nodig voor dat baantje; een touw met een haak eraan was voldoende. In vroeger jaren moest de karretrekker schriftelijk vergunning van de politie hebben, maar — de weinige concurrentie maakte dat tegenwoordig onnodig. Hij betrok dus de brug. Op de loonlijst van de suikerfabriek had hij ingeschreven gestaan als Jan Baanders. Maar toen hij op de brug zijn werk begon, droeg hij zijn naam natuurlijk niet op zijn pet, en de jongens, die vol belangstelling naar zijn werk keken, riepen: „Kijk hij! waaruit, eerdat het donker was, de naam Kikkie was ontstaan. Jan liet ze stil begaan, want hij begreep wel, dat het zaak was, om zich de jongens daar in de buurt niet tegen te maken, en van die tijd af heette hij voor ieder, die hem dagelijks aan ’t werk zag, „Kikkie’ en niet anders.

De eerste dag had hij in zijn lege tijd — en daar had hij voorraad van! — tegen de leuning van de brug gestaan, maar toen was hij zo „lamlendig” thuis gekomen, dat hij zei: „Bet! Dat kan ik zo niet uithouden. Zal ik morgenochtend dat krukje uit de keuken maar meenemen?

Sluiten