Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had. „Verekskuzeer”, dat had hij vroeger den directeur van de suikerfabriek ook wel horen zeggen, als die aan vreemde heren de inrichting liet zien. ’t Ging al goed! Zo dacht Kikkie.

Maar in mijnheer’s kamer werd op dat ogenblik anders over hem gedacht!

„Bonjour Frits!” zei de binnenkomende.

„Dag Willem!” antwoordde mijnheer Salm.

„Wat is dat voor een lakense kerel, die mij opendeed? Toch geen nieuwe huisknecht zeker?

„Wel neen! Heeft het meisje je dan niet ingelaten?

„Zeker niet! ’t Was een vreemd uitgedoste sinjeur met een rood gezicht. Hij keek mij zo lummelig vergenoegd aan als een clown, die zijn uitgangsavondje heeft.

„Dat begrijp ik niet. Wacht eens even!

Mijnheer Salm drukte op een schelknop je. Even daarna werd er op de deur getikt, en Mina kwam de kamer binnen.

„Mina,” zei mijnheer Salm, „wie heeft mijnheer open gedaan?

Mina keek onthutst van den een naar den ander en zei:

„Het keukenmeisje zeker. Ik was boven aan ’t werk op de slaapkamer van de kinderen.

„Een aardig keukenmeisje!” zei mijnheer’s broer lachend.

„Neen Mina!” zei mijnheer streng. „De deur is open gedaan door een man op leeftijd. Wie was dat?

„O!” zei Mina, zo rood als een kalkoense haan, „dan heeft Kikkie zeker op zijn eigen houtje de deur open gemaakt.

„Wie, zeg je?”

„Kikkie, mijnheer. De man van de brug, die hier achter wel eens een matje komt uitkloppen.

„O, die? Ja, dien meen ik wel eens in de tuin gezien te hebben. Ja, die zal het wel geweest zijn. Nu Mina, dan heb ik je te vertellen, dat jij voortaan open doet en niemand anders, net zolang tot Jan weer beter is. En wat dien man van de brug betreft,dien houd je buiten de deur, of je klopt zelf de matjes maar. Begrepen?

„Ja, mijnheer!” zei Mina zachtjes, en gloeiend van binnen en van buiten ging ze de kamer uit.

Sluiten