Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij reed en ik reed — tien meter van hem af: de paarden onrustig van benen en lenden en oren en adem — de honden uitgezonden voor zijn paard, laag van staart en laag van muilen.

Ik keek maar aanhoudend naar hem, ik hing met mijn ogen aan hem gebonden — witte dansende nevelende plekken zag ik op ’t laatst daar waar hij te paard zat, tien meter van mij af — mijn ogen traanden van inspanning en zoveel onzekerheid in het leven....

Na een eindeloosheid die zo kil deed als de vloer-van ijs, waarop onze paarden trek-potend stapten, na een afstand zo groot en bang dat het was of we vooruit gingen springend van ijsschots op ijsschots, bereikte het paard van Ed Anderson de oever. Dadelijk begonnen mijn ogen weer wat anders te zien dan een nevel waarin een zwarte gedaante als bij een sneeuwstorm — ik werd weer mens, Ed Anderson stond zonder gevaar en zo gewoon als altijd, hoekig en vast als een schots ijs; hij was bezig met z’n pijp, die hij uitpeuterde met een zakmes.

„Ed!” zei ik slechts, keerde me om en staarde over de witte starre rivier. Dan merkte ik iets hinderlijk-warm en nam er m n bontpet bij af. Zweetdroppels stonden op m’n voorhoofd en op alle haren van m’n hoofd — wasem dampte er af — ik had over m’n hele lichaam een gevoel als bij een Russisch zweetbad op de palok

Ik staarde maar over dat ijs, en voelde niets geen aandrift om ook een pijp op te steken. „Goodbye, ’zei Ed opeens en stak me z’n brede sterke hand toe, „ik moet weg, ik moet naar m’n vee.

„Goodbye.... en.... en ik dank je wel.

Wat had ik anders moeten zeggen! We zijn hier in de West en veel woorden zeg je niet of er moet een reden voor zijn.... dat doe je als je in stad komt bij ’n fles vuurwater en je krijgt t warm en voelt je ’n held....

Daar ging Ed weer op dat ijs met z’n paard, de honden voor hem uit nog even voorzichtig, zou je gezegd hebben, als toen ze deze kant opkwamen. De rook van z’n pijp steeg de cowboy onder

Sluiten