Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het rijden blauw-wolkend boven het hoofd. Ik zag dat hij zo rustig rookte als bij de kachel thuis.... Bah, verweet ik mezelf, jij bent een lafaard, een bangeling — er is niet veel gevaar op dit ijs — hij weet dat natuurlijk — er is nog geen gevaar, nog niet, morgen misschien of overmorgen, maar vandaag niet, de rivier ligt nog veel te strak en zeker — dat er af-en-toe een rumoerig geluid onder door schiet, dat, dat hoor je soms ook als het zwaar vriest en je er wel met zestig kanonnen over heen kan. Wat Ed Anderson doet is eigenlijk heel gewoon, heel gewoon, er is geen gevaar.

Maar zo gerust was ik toch niet over dat „heel gewone” of mijn ogen bleven bij hem, vlak bij hem — ik kon niet anders dan hem volgen op zijn eenzame terugtocht — stug en zwart als hij daar zat op z’n paard, dat nog altijd de stappen zette onvast en onwillig...

En dan opeens! — hij zal zowat midden in de rivier geweest zijn — kwam er een grauwende kreet, die meer leek op een vloek dan iets anders.

„Vooruit! Hop!”

Zijn paard leek te glijden, te struikelen het viel. En bij die

val — brak het ijs — schotsen botsten en stonden recht omhoog — drie-hoekige stukken ijs puntten op tegen de hemel en schitterden in de zon. En Ed Anderson stond op ’t zadel van zijn hopeloos klauwend paard tussen spattend fonteinend water en deed een sprong en leek te verdwijnen, kwam omhoog met een nieuwe sprong en stond buiten het geslagen gat waar zijn paard nog even worstelde.

Hoe de man het precies klaar gespeeld had om daar te staan waar hij stond, is mij een raadsel, maar hij stond.... gered.... de pijp steeds in de mond.

„Dick! Dick! Op!”

Dat was tegen zijn paard, waarvan de kop als een op en neergaande dobber nog te zien was.

Het duurde maar een paar tellen. Zo scherp en snel kon ik niet kijken of sneller verdween het paard, met de onstuimige stroom mee, onder het ijs.

Er bleef over een man en twee honden — de man kalm, de honden onrustig — en een gapend bruisend gat, waaruit het water sproeiend

I

Sluiten