Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naderen. Hij gevoelde het heilige der verplichting die op hem rustte, en hij moest tonen dat hij, niettegenstaande zijn jeugd, door bedaardheid in ogenblikken van gevaar en voorspoed evenzeer waardig was aan het hoofd der bedaagdste Friese krijgers te staan als door zijn ontembare moed.

Maar wat Floris gedroomd had van wraak, hij, gedoemd tot sterven; van met roem te sneuvelen — hij, die alle aardse grootheid vaarwel moest zeggen en zich laten honen, ofschoon de grafelijke kroon nog op zijn schedel rustte, en op een enkel woord, in Holland uitgesproken, zich een leger aan zijn zijde zou geschaard hebben — die dromen zouden niet verwezenlijkt worden; zij zouden vervliegen met zijn macht en met zijn leven; de graaf zou vallen zonder edele strijd en zonder roem, door de handen ener vrouw! Want Jeltze snelde haar kleinzoon voorbij, en de Friese vrouwen volgden haar op de voet.

Dit stelde Juw even sterk te leur als den graaf. Hoe weinig tijds deze evenwel over had zich te beraden, hoe natuurlijk elke poging tot lijfsweer zou geweest zijn, zelfs tegen de aanval van een vrouw, de gedachte aan zijn vrouw en de jonge kinderen die hem bewenen zouden, kon hem echter niet doen besluiten, zijn wapen tegen Jeltze te keren. Hij slaakte een smartelijke zucht, toen zij zijn arm vatte, — zij, wier leven hij geëerbiedigd had, omdat zij een vrouw was, en haar dood toch den vader zijner kinderen niet redden kon. Toen echter haar vingeren zijne gewapende hand met een schier bovenmenselijke kracht in bedwang hielden, toen haar gelaat bijna het zijne raakte, en hij de uitdrukking van droefheid, die aan wanhoop grensde, er met sterke trekken op getekend zag, terwijl een edele geestdrift die ontzag vorderde, haar oog bezielde, toen deed de graaf meer; en door een stap zijwaarts te doen deed hij de jachtspriet zijn doel missen, dien de trouwe edelman de vrouw, welke zijn heer het wapen trachtte te ontwringen, in de borst wilde stoten.

Jeltze had niet gezien wat zij aan Floris te danken had, en, terwijl deze eerst nu bemerkte dat de oude vrouw op hem aangevallen was zonder andere wapenen te begeren dan haar moed, keerde zij het hoofd om; en het was hoog tijd, indien zij alleen de eer der

Sluiten