Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij zijn poot onder dat papier heeft gezet) is haar toch zijn avondlied. Hoewel dat niet aanzet in de brandkast.

En die vent ? Denkt hij aan het hardste vrouwmensch, dat ooit zijn baan kruiste? Wil hij de kroonprinces temmen? Ik dresseer liever tijgers dan vlooien, zegt hij in zijn eigen den spullebaas van de kermis na, die hij eens met het heele beestenspul naar de Zeeuwsche eilanden gevaren heeft. Ja, een wijf is het.... zoo mijmert hij tusschen zijn sleepend melodietje door.... een wijf als een monument. Manhaftig en driest genoeg om den duvel eigens te weerstreven, meester over werkvolk, meester over alles wat op haar pad komt.... maar eer ik van hier vertrokken zal zijn, moet ik heur hart onder haar borst hebben hooren kloppen. Dat wil ik! En hij vouwt de monica dicht, spendeert de laatste lucht in den balg voor wat rauwe schreeuwen zonder doel of melodie en duikt weg in zijn eigendom en koninkrijk.

Daags daarna werden de steekwagens onder zijn kiel gedompeld en begon de langzame reis naar boven, naar de werf van de Kroonprinces, hoog tusschen het stophout. Een tocht naar 't ongewisse.

Sluiten