Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vent? Wat steekt daar achter? Waarom loopt hij te bavianen tusschen het roest en vuil, niemand een goed woord waardig achtend? Wat was hij dan toch veranderd, sedert dien avond, toen hij die astrante woorden uitsprak, over haar hart. Is hij daarop eigens van zijne vuile taal geschrokken en wil hij 't nu goedmaken, door z'n eigen voor haar te verbergen? Dat zou hem braaf staan, den wilderik. Want wat hij toen allemaal gezegd heeft, dat gaf geen pas. En toch.... dat hij z'n eigen nou verbergt, geeft dat wèl pas? Natuurlijk, dat staat hem ommers braaf! Maar ze waardeert het maar kwalijk. Toen daar in z'n kajuit heeft hij haar één oogenblik aangesproken, alsof ze geen oudwordend wijf onder 't roest was, geen werkhond van een vrouw, maar alsof ze nog jong was en bereid naar 't lieve gefemel van mannen te luisteren, 't Was astrant, maar 't was mannentaal. En die vent, die astrante Zwartewaal.... 't is welgezegd dan toch ook een kerel van eikenhout. Breed, machtig, recht in z'n schoeren en durverig. Waarom zou die vent haar omgang mijden?

Ze docht er nog vaak op na, op die kajuit, dat gesprek, dien vent, dien avond. Nu lag dat schip op haar eigen werf; achter de glanzend geteerde stalen bast wist ze zijn kajuit en daar kwam ze nooit meer. Soms, zoo ineens, wou ze er op af gaan, wou ze overstappen van de werkstelling, 't gangboord doorloopen, wou ze in zijn roefje zijn, om dien trotschaard te vernederen. Maar dat gaf vast en zeker geen pas. Maar waarom eigenlijk? Wat zou ze er doen, wat wou ze er zoeken? Dat wist ze maar al te zuiver; ze wilde hem haar knechtschap opleggen, hem duidelijk maken, dat hij nu onder haar duimen gekneld zat en afhing, van wat ze geliefde met hem te doen. Maken en breken kon ze hem. Maar hoe ging ze hem dat toonen? Schreef Scheepsrisico maar wat, kwam er maar bescheid.... ha, wat zou ze dien nek doen buigen. Maar er kwam geen brief en de vent veranderde niet.

Toen heeft ze op een avond vroeg haar eigen gewasschen en in goeie kleêr gestoken. En niet het roestige wijf, maar een dame luidde de avondbel. In zijn woning zat Bart

Sluiten