Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en passant, zoo onder de bedrijven door, kroonprinces, wil 'k jou toch in je ooren kraaien, dat de roest je zal uitdrogen. Verdomme! 't Is zonde.... een vrouw als jij, een welgebouwd en nog jong wijf, waar leef je voor? Voor hoekijzer, klinknagels, staalplaat en scheepshout? Of om een vrouw te zijn?"

„Man, hou' op!"

„Kwel ik je? Nou goed, ik zal m'n bek houwen, 't Is niet noodig, dat ik méér zeg. Wat ik je gezegd heb, dat zal je toch nooit meer vergeten, trotsche kroonprinces. Maar 'k ga 't weer goedmaken. Jij haalt de deuken uit m'n klipper, ik wil je hier niet achterlaten met deuken in je zielement. Ik ben je niet kwaad gezind, kroonprinces, heel niet, harde meid. Ik zal je een aandenken geven, dat je weer vriendelijk aan me denken zal."

„Niks neem ik van je 'an."

„Trotsch tot haar lesten asem."

„Maar ik heb niks met je te maken."

„Dat zee de veroordeelde ook tegen de beul en tóch sloeg hij 'm den kop af."

„Beul!"

„Dat is geen nieuws.... dat woord zei 'k zelf al. Je hebt niks met me te maken, zeg je. En ik niks met jou. Wildvreemden zijn we voor mekare. En toch ben ik en blijf ik de eenige man, die jou ooit heeft durven beet pakken, om je hart te hooren kloppen. Je kunt de vingers van je hand afsnijden, maar je kan nooit vergeten, dat ik je tegen me aangedrukt heb; probeer 't maar gerust. En als ik weg zal zijn, al komen er honderd schippers voor mij in de plaats, met klippers, kasten, tjalken, hagenaren of sleepbooten.... je zult er sommigen van, of misschien wel allegaar met den tijd, gaan vergeten. Maar dat je aan de borst gelegen hebt bij Bart Zwartewaal van de Semper Avanti, dat kan je nooit meer uit je herinnering snijden. En daarom, kroonprinces, daarom zeg ik...." en hij stond op en t was of hij groeide: „....neem van mij een aandenken aan. kan Je me ook nog vrindelijk gedenken." En hij liet

Sluiten