Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet. Hij zal 't er best voor over hebben, er ditkeer nog zóó genadig van af te komen. En dat kwam uit.

's Anderendaags plaatste ze het beeldje. Het kwam te staan aan den wallekant, zoo hoog mogelijk. Daar groeide zoowaar nog wat gras, want tusschen de groote en de tweede helling heeft niemand iets verloren en daar is nog maar weinig loop. Soms gaat er een schipper langs, die zijn sloep in het water heeft achtergelaten, om niet gansch en al opgesloten te zijn op de Kroonprinces. Maar werkvolk komt er niet. 't Werkvolk behoeft er niet te komen; dat hoort te zijn waar 't werk te vinden is. Heden echter komen ze toch allemaal even kijken onder 't schaftkwartier. En ze weet geen goei reden, om ze weg te jagen. Want dat beeld, het beeld van de Kroonprinces mag hen aanbelangen. Zij zijn van de Kroonprinces afhankelijk, behooren de werf toe, ze zijn er een deel van.... althans zoolang Cato arbeid voor hen heeft. En bovendien, zou haar vreugde om dat bezit niet geringer zijn, zoo niemand er van wist? Neen, het mag, het moet geweten worden: op de Kroonprinces hebben ze 't boegbeeld verworven van het eerste schip dat daar is geflikt, heelemaal uit den tijd, toen nog alle schepen van hout waren, soms koper-vernageld.

De Kroonprinces staat daar, gericht naar de rivier, op haar blok van beton, temidden van het povere groen zoo onwezenlijk. Het kleine beeld lijkt hier nog kleiner onder den hemelkoepel. Opdat het in den nacht niet zou gestolen worden, heeft ze er een plug in laten slaan, die onder het betonblok het beeldje wigvormig verankert. En nu zal ze ook nog dat ruig laten afsteken en gazongraszaad laten zaaien. Het beeld van de Kroonprinces is wel overgegaan van 't deftige notarishuis naar een rommelige werf, maar toch zal het een passende omgeving verwerven. Meer kan ze en meer hoeft ze niet te doen. Het beeldje is hier thuis, na jaren van omzwerving in een oneigene omgeving tusschen de steedsche menschen, waarvoor het nooit gemaakt

Sluiten