Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vrouw een diamant. De brief werd in een lijstje gevat en als er schippers op kantoor kwamen, die 't woord kwaliteit in hun mond dierven nemen in haar presentie, dan wees ze er zwijgend op. De uitleg moest dan volgen; want schippers van de binnenvaart verstaan wel Duitsch, maar Engelsch met mate. En de naam Lloyd's was wel in staat, hen tot vragen aan te zetten. Welke schipper zou het klasseteeken dan ook niet kennen?

In haar kantoor hing nu zoo'n brief. Ze keek er vaak naar. En dacht dan.... als ik dierf, als ik zeker wist dien teekenaar te mogen vertrouwen, zoo zou ik jagen achter meer zulke getuigschriften. Maar wat is een teekenaar waard? Dat heeft ze toch ervaren met den vorige. En kwam daar spraak over met Marius, dan was steevast diens woord: „Weet jij wat het worden zou?"

„Een pier leeft in den grond," zei ze terug: „maar boven aarde is óók leven."

„In de lucht ook Cato, kijk maar naar Jan Olieslagers, maar als je neerstort, breek je den nek."

„Man wat weet jij van groote zaken doen?"

„Zooveel, dat Vader ons ervoor gewaarschuwd heeft."

„Hij kon toch niet alles vooruit zien. De tijen veranderen. Jij verandert niet. Daarom moet alles uitgaan van mij. Goed.... dan zal alles uitgaan van mij."

Daarop zweeg Marius. Ze had het gezegd: alles ging uit van haar. En dat was goed. En zeker, zoolang ze de werf bij het oude liet. Ze mocht hem betreffend, een nieuw ponsmachien koopen als dat noodig was en hij heeft toch ook gezien, dat het souvereinen goedkooper is geworden, sedert ze 't met de machineboor doen.... alles goed en wel.... hij zal haar daarin niet wederstaan. Maar geen speculatie's. Nu al weet hij, dat hij daar dwars tegen in zal gaan, hoe ze ook praat. Ze zal geen wederstand verwachten; dat is dus des te beroerder voor haar. Maar opzij gaan voor haar doet hij nooit op dat stuk. En daarom zwijgt hij nu. Want het is niet noodig, dat ze moelvechten om een zaak, die nog achter de nevelbanken ligt en daar wel blijven zal

Sluiten