Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dof en traag in haar denken. Met Bart Zwartewaal heeft ze willen trouwen. Waarom? Omdat hij in haar de gedachte heeft wakker gemaakt, dat haar levensdoel in het flikken van scheepjes alleen niet gelegen kan zijn. Dat heeft ze toen óók ingezien, dien avond in dien tuin aan 't water. Hij heeft haar verstooten, hij is weggevaren. Is dat bewustzijn van toen gebleven, of weer neergeslagen, weggeknauwd ? Ze was toch weer aardig op weg, de Cato van ouds te worden, de vrouw van het werk, denkend aan het werk, het bedrijf, het geld.... en aan deze werkelijkheid alleen.

Maar daar komt van de hei een sergeant, een arme, een vreemde, een man die net als Bart haar gedachten weet te peilen en te wenden.... ineens zegt die man.... wil je met me trouwen, Cato? En waarom? Om sier en vreugde aan haar leven te verleenen? Om haar van werkwijf, vrouw te maken? Om haar 't geluk van andere vrouwen deelachtig te doen zijn? Neen.... om met haar en met haar geld zeeschuiten te bouwen.

Van Bart Zwartewaal heeft ze in dien tuin wild veel gehouden, omdat zijn wil zacht was en goed, omdat hij haar binnenste verstond en mild verklaarde. Maar die teekenaar in zijn soldatenkleer ? Dat is alleen maar een man.

Zoekt ze alleen maar een man? Haakt ze er naar toch nog getrouwd te zijn, gelijk haar sclioolgenooten van heel vroeger, die nu al groote kinderen hebben? En grijpt ze dan den eerste den beste aan? En daalt ze dan af, naar een teekenaar?

Waar is nu haar trots, haar minachting voor het lagere tevens. Waar is haar scherpe bitse denken van altijd i Alles ligt overhoop. Maar ze is zulke astrantheden ook niet gewoon, zij, die door mannen altijd gehoorzaamd is geworden. Tot die Bart Zwartewaal kwam, die haar vernederde, een smeekeling om wat menschengeluk maakte. Is van dien avond af haar wezen en oogopslag veranderd? Die Leendert praat door, zegt telkens het zelfde op andere

Sluiten