Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op elkaar neep, vond hij het toch beter, direct na afloop terug naar Ridderkerk te gaan. Hij moest er een krakende taxi voor huren en, haar kennende, rekende hij met den chauffeur af buiten haar gehoor. Want geldsmijterij lag toch wel heelemaal in haar aard niet.

Enkele dagen daarna werd ze zijn vrouw. Ze was met hem in 't rijtuig gegaan, dat hen naar 't Gemeentehuis en naar de Kerk reed, zonder dat familie harerzijds daarbij aanwezig was. Daarom had ook Leendert maar enkele van zijn naasten genoodigd en dat waardeerde ze in hem. Een blije bruid is ze niet — dacht zijn moeder — maar ze gedacht den leeftijd van haar schoondochter. Bruiden van over de veertig dartelen niet meer als jonge kalveren. En haar Leendert deed een goede partij, al was er oneenigheid in de familie. Ook Leendert was geen blaag van twintig meer.... twee die terdege wisten wat ze wilden.

Direct na de bruiloft gingen ze weer naar Rotterdam. Voor een huiselijk feest had Cato bedankt. „Dat ligt in m'n aard niet, want men viert geen feest als anderen rouwen. En thuis zit Marius, die er om rouwt, dat ik vaders bedrijf verlaten heb. Bovendien heb ik weinig gelegenheid om feest te vieren: voor de werf valt nog zooveel te doen."

En ze liet bedaard toe, dat Leenderts moeder verder alles bedisselde voor hun nieuwe woning, die ze daags daarop betrekken zouden. „Veel huisvrouw zit er niet in, jongen," had de oude vrouw opgemerkt: „maar zoolang ik leef en kan, zal ik er wel een oogje op houden." Daarom regelde ze zelf, hoe de meubelen zouden staan in de woning van haar zoon en ordende ze de linnenkast. Ach.... wat ging dat worden.... een jonggetrouwde die niet trotsch omziet naar haar eigen linnenkast.

Weineen, Cato had andere zorgen. Den eigensten avond van haar huwelijk kocht ze in Hotel Coomans van een commissionair een ramspartij profielijzer, voor een heel

Sluiten