Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voordeeligen prijs. Daar zat wel wat incourants tusschen, maar alles bij elkaar dreef ze toch goud op dien koop. Leendert was wel wat uit de huidige prijzen geraakt, als gevolg van zijn verblijf op de hei, waar nu eenmaal geen scheepsbouw tiert. Maar wat ze daar deed en bescharrelde met den commissionair, vertrouwde hij haar grondig toe.

Toen bleef die meneer echter bij hen en zeker uit beleefdheid. En hij bood hun een diner aan, hetgeen Cato geen twee keer liet zeggen. Maar dat werd Leendert Streefkerk toch werkelijk te bar. Was dat hun huwelijksdag? Hij wou nu wel dien commissionair één moment alleen gesproken hebben, maar Cato liet daar geen gelegenheid toe. Dan zou hij den vent beduid hebben, op een drafje heen te gaan.... potverdrie, op z'n trouwdag dineeren met een zakenrelatie van z'n vrouw. En die ander zou dat toch zeker wel begrepen hebben en vertrokken zijn op 't eerste signaal.

Maar Leendert kreeg die al te smakelijke taart te eten tot het einde toe. En als hij er toen geen gepast eind aan gemaakt had, was de beleefde kerel nog bij z'n klant gebleven, tot sluitingsuur.

Maar Leendert vroeg naar het orderboek dat nog geteekend moest worden. En Cato nam de pen en zette frank onder den koop: C. Lafeber.

„Nee, Cato.... zoo kan je niet meer teekenen," wierp Leendert tegen.

,,'t Is waar," zei ze verward, omdat ze ineens tegenover een vreemde van haar nieuwen staat moest getuigen. Ze nam wéér de pen en vulde de onderteekening aan tot er stond: C. Lafeber-Streefkerk.

„Maar Cato, wat doe je nou? Dat is toch verkeerd. Wil ik teekenen?"

„Ik teeken. Nu en voorgoed, als er gekocht of gecontracteerd wordt."

„Maar dan toch zeker met mijn naam voorop," zei hij koel weerom: „zoo is dat gevorderd."

Ja, 't was waar.... hoe kon ze zich zóó vergissen. En er

Sluiten