Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een langen brief en het vertrouwen in den afzender is dan al grootendeels heen.

Leendert Streefkerk ziet haar door de half-gematte glazen deur heen zitten. Hij neemt waar, hoe ze 't potlood telkens bevochtigt met de lippen, met die felle lippen, die ze zoo dreigend saam kan knijpen. En toch is 't een mooi wijf — zegt hij tegen zichzelven en hij laat moedeloos

zijn hand op het tafelblad vallen.... zonde, zonde.

&

De Anne Christine vordert staag. En nog voor 't einde van het jaar 1916 kwam de huidbeplating dicht. Toen ze 't hek met de bok naar 't schip heschen, en ze dus voor het eerst op hun werf den vorm van 't vrachtbootje compleet zagen, was dat een feestelijke dag, al viel er een nattige sneeuw. Cato had er slag van, de mannen, weer of geen weer, even zoo lustig aan het werk te houden. Alleen reeds door haar voorbeeld, want zelf was ze ook altijd buiten. En als de ruimen afgedekt worden, zit een deel van 't werkvolk droog in het roestige gevaarte. Ze klimt als een kerel menigmaal in het schip, want het volk dat binnenboords werkt, moet haar ook van tijd tot tijd zien. Dat is noodig, om rauw werk te voorkomen. Er wordt maar te weinig den ruimer gebruikt, te vaak de drift, om nagelgaten op te ruimen. En ook de kokers mogen niet alleen gelaten worden. De kookbeitel schijnt nu eenmaal graag te rusten en, vooral bij plaatwerk dat snel verder ingebouwd wordt en waar dus latere controle haast niet meer doenlijk is, moeten die gasten in de kieren gehouden worden. Speciaal in de kimknie en knie, mogen ze nogal eens foefelen, als je er niet achterheen zit.

En nog voor Maart '17 werd al met de brug begonnen. De bak en de campagne gaven de hoofdvormen al terdege aan, nu de brug nog en de drie-eilander had z'n definitief uiterlijk van langgerekt smal vrachtbootje, dat snel in de

vaart beloofde te zijn.

Rond die dagen voer er een wilde wind over haar be-

Sluiten