Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lang kon ze vroeger rekenen blijven en dat is wat geweest, vóór Leendert haar 't gebruik van rekenlat en telmachines had bijgebracht. En nu? Van den onnoozelsten zelfkostenstaat loopt ze eenige keeren weg, aleer ze er haar paraaf onder zet. En 't komt voor, dat ze dan in den nacht er overnieuw aan denkt, opstaat en in haar nachtkleer weer eens die sommetjes gaat overmaken. En dan vindt ze nog wel een paar guldens links en rechts, die uitgeknepen kunnen worden. Zooiets overkwam haar vroeger nooit; in een zelfkostenstaat, eenmaal vastgesteld, modderde ze niet meer. Zoo'n brief gold op haar kantoor gelijk als de wet, daar regelde 't bedrijf zich naar en 't was ook haar tot wet. Bovendien kon ze vroeger altijd slapen. Een werkzaam mensch slaapt vast, zij sliep direct als ze zich neerlegde. Maar nu niet meer. Daar woelde wat in haar, dat haar vijandig was. En altijd was ze paraat daaraan te denken. Soms kreeg ze op ongewone uren slaap en gaf ze daaraan toe, dan viel ze ook als een boom neer. Maar nooit lang. De onrust won het van de natuur, want haar weerzin groeide, naarmate haar uur naderde.

Voor Leendert werden het kwade maanden, want haar onrust en verbitterd zelfbeklag vergezelden haar, waar ze ging. En ze begon zuur met haar eigen te spotten, 't Is de vertooning wel. Vandaag zit ik in de directievergadering van een scheepsmaatschappij en geef uitleg van ontwerp en begrooting voor een nieuwe zeeboot.... morgen trek ik aan 't wiegetouw."

Hoewel hij het tweede natuurlijker achtte dan 't eerste voor een vrouw, zei hij geduldig dat hij het ook vreemd vond. „Maar toch, Cato, je moet nu zorgen gaan, dat alles aanwezig is."

„Zoo," zij ze nijdig: „of ik er begrip van heb, dat vraag je niet."

„Wil ik moeder ervoor laten zorgen?"

„Wat mij betreft. Als ze daaruit maar niet afleidt, dat ze me opnieuw behoort te kapittelen. Ik hoor haar al bezig. Je bent een mooie, Cato. Een heele scheepswerf kan je

Sluiten