Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werf. Dat is mijn levensdoel en mijn wil.... dat andere heb ik tegen mijn wil bij me."

„Wil je 't dan laten om mij te pleizieren?"

„Wat heb jij gelaten, om mij te pleizieren? Jij hebt alleen maar gedacht aan je eigen pleizier."

„Maar mensch nog aan toe, we waren toch getrouwd."

„Compagnons hadden we moeten zijn."

„Toe, Cato, neem het zoo het je opgedragen is. Je kunt toch niet meer veranderen!"

„Daar dwing je me mee. En ik, die me nooit heb laten dwingen, moet dat wel gedoogen."

„Als dat je grootste ergernis is, Cato.... zie er dan overheen te stappen. We moeten toch allemaal wel eens de minste zijn in ons leven."

«Zwijg er over, man. Zooals ik onder 't juk door moet.... daar is geen voorbeeld van. Juist als m'n verlangen van lange jaren bekroond gaat worden — ik bouw zeebooten — juist nu komt dat en slaat me neer."

„Ik ben bang, Cato, dat je weinig moeder voor ons kind zal zijn."

„Wees maar niet bang; 't zal niks tekort komen. Ik zal er voor zorgen. Maar ik besteed het uit. Om het hier te houden heb ik geen tijd en gelegenheid."

„Maar mensch.... wil jij ons kind de deur uitdoen?"

„Als 't zonder bezwaar vertrekken kan, dan gaat het. En tegen den tijd dat het de grootste zorgen niet meer behoeft, mag het terug komen."

„Maar je hebt met een huishoudster afspraak gemaakt."

„Die mag blijven, tot het kind van den vloer is."

„Maar heb ik daarin dan niets te commandeeren?"

„Goed; commandeer. Alleen, ik voer je commando's niet uit."

«Het kind blijft hier, bij ons. Ik ben er den vader van."

„En ik de gelukkige moeder."

„Als je 't het huis uit doet haal ik het terug, als je dat maar weet."

„Nou goed.... ook daarin zal ik buigen. Je hebt gelijk,

Sluiten