Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heel de werf in en worden we zoo arm, dat we bedelen moeten langs de huizen.... als jij maar echt en toegedaan m'n vrouw wil zijn."

„Ik versta het niet...." zegt ze. Dat spelletje is ze weer aan 't verliezen: harde woorden halen niet bij dien vent.... daar heeft ze hem maanden lang mee willen afstooten en hij hangt nog méér dan eerst aan haar rokken.... en fleemen helpt óók al niet. Hij wil haar heelemaal hebben, haar onderwerpen, vertrappen, vernederen, kinderen geven, ja vooral veel kinderen; zeker.... fleemen helpt ook al niet. Ze vervalt weer in dat dorre staren.... o, ze heeft al wat afgestaard, sedert ze voor 't eerst die verbijsterende ontdekking deed. Ze zit in een kooi, ze kan alleen maar brullen; ontsnappen gaat niet. Zal ze brullen? Ze drukt haar handen tegen de kloppende slapen. Neen.... ze zal zwijgen. Ze loopt het huis uit, de leege werf over, waar de bodembeplating van de Patrick Mervill al vordert, zoodat ze al een begin van vormgeving waar kan nemen, ze loopt naaide kraan en gaat moeizaam de ijzeren treden op. Ja, ze is zwaar. Met haar passepartout opent ze het huis van den kraanmachinist. Nu is er tegenover haar het beeld, het beeld dat ze kreeg van Bart Zwartewaal. Maar 't staat met den rug naar haar toe uit te staren over de Noord. Heftig verlangt ze ineens, weer in die houten oogen te kunnen kijken. Ah, kon ze er maar bij klimmen, om die oogen te zien. Die stille gelaten oogen, die óók in verten staren. Die eenzaamheid uitbeelden en vereenzaming gebieden. Ze kijken nu enkele jaren over alle schippers, die passeeren langs de Noord.... haar blik staart over aller hoofden heen de verte in. Zóó eenzaam en in die eenzaamheid voldaan is ook zij geweest. Nu trampelt daar wat in haar lijf, dat ze haat, fel venijnig gemeen haat.... omdat het haar alleen-zijn komt onderbreken. Als ik omval, vinden ze me morgen op de Patrick Mervill. En dan is het voorbij. Dan kan een ander dat bootje afbouwen, als ze er bekwaam voor zijn. En dan hoeft zij geen wiegedeuntjes te zingen.... nee, want daar is zij niet bekwaam voor. Maar wie het zeggen,

Sluiten