Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

doen het niet — aldus bespot ze haarzelf, omdat ze toch maar weer de ijzeren trap af strompelt. Ik wil ook nog zoo graag de vlag op de Patrick Mervill zien waaien.... wat is een mensch toeh met weinig gelukkig te maken. Zij wil alleen maar de vlag zien wapperen op de Patrick Mervill.

«i*

Op den dag, dat de eerste vrangplaten op de kiel werden geklonken — ze stond daarbij, want iedere belangrijke factor bij de geboorte van haar schip moest ze waargenomen hebben — knepen de eerste krampen door haar lijf. Ze ging leunen tegen een hoop vuil stophout aan, ze wachtte. Quasi achteloos keek ze haar werf over. Als ergens een klinker naar haar keek: vreemd, juffrouw Cato staat daar al een kwartier tegen dat stophout geleund, riep ze wat rauws, zooals een vogel in nood ook schreeuwt. Oh, daar was het weer! Of was het wat anders ? Soms vermoeidheid? Heel den ochtend had ze immers gemarcheerd door de loodsen en langs de hellingen, niets achtend. Ja, 't zal vermoeidheid zijn en wat gewone kramp; ze heeft dat al eens meer gehad in haar dracht. Daarom zal ze er maar niet meer op letten. Net doen als gewoon. Maandenlang heeft ze met een masker voor geloopen. Zal dat heden niet meer kunnen?

Maar eer een uur verloopen is, heeft ze zekerheid. Ze roept Leendert uit de teekenkamer en zegt het hem: ,,'t Gaat aanvangen."

„Weet je 't zeker?"

„Dat is een vraag, of ik het al tien keer heb meegemaakt. Maar ik geloof het. Ik heb het zoo koud."

„Voel je weeën?"

„Het nijpt door m'n lijf."

„En heb je veel pijn, Cato?"

„Nee."

„Gelukkig maar."

„Bestel een auto, Leendert!"

„Zal je 't eerst nog even aanzien? Als je het toch niet zeker weet."

Sluiten