Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Die komt over een uurtje op haar ronde. Maar dokter zegt toch precies hetzelfde: als 't kan, dan moet het."

„Laten we dan even wachten, tot ze geweest is."

„Neen, neen mevrouwtje.... doet U nu precies wat voorgeschreven is, 't is immers door onze dokters zelf zoo ingesteld, toe, laten we 't even maar beproeven."

En Cato laat zich willoos overhalen, door zoo'n floddertje met een mutsje op haar krullen; hoe is 't mogelijk. Het warme klompje wordt aan haar borst gelegd, haar oudevrouwenborst en ze voelt wat bewegen, een hoofdje dat schichtig knikt en omvalt, vingertjes die krampachtig woelen, verder gebeurt er niets. Die vastbesloten zuster drukt het harige kopje tegen haar borst aan; dat minieme kopje ligt in haar handpalm en door de vingers zacht omklemd, als ware 't een kaatsebal, meer niet. Dat zal toch geen pijn doen aan zoo'n onnoozel kind, flitst even door haar denken. Verder denkt ze niet; ze laat het maar weer passeeren. Ook is ze zich vaag bewust, dat dat toch niet helpen zal, zij.... een oude vrouw.... zal zij te drinken hebben voor dat schepseltje?

Het duurt niet lang, dan wordt het gelukkig genoeg bevonden voor deze maal. „Wilt U 't nu nog even rustig bij U hebben?" luidt weer de vraag die ze thans reeds als een dreunles van de school kent.

„Graag," zegt ze: „een anderen keer graag, maar nu ben ik zoo moe."

„Wilt U liever nog wat slapen."

„Ja, liever slapen," zegt ze opgelucht al heeft ze nu geen slaap. Maar nu kan ze alleen zijn, zoodat ze zichzelve weer onderzoeken kan, hoe ze vordert met haar krachten. Want over tien dagen, als ze hier weg zal zijn, dan heeft ze krachten noodig. Dan weegt haar niet die vracht, dan is ze ook van die dwanggedachte van het onbekend-komende verlost, dan is er alleen nog maar de regeling met dat kind.... ach ja, Anne Christine heeft ze in haar bange uur geroepen, toch wel mooie namen.... en verder is daar dan die achterstand: een bedrijf dat tien dagen zwalkte zonder

Sluiten