Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tafel, waar zij haar berekeningen op neer zit te schrijven, zoo'n vrouw blijft een vreemde. Als ze later weer heen zal zijn, Cato zal haar vergeten, gelijk ze een klinker of een koker vergeet.

Is ze ook Leendert vergeten? Vergeten niet; nooit zal ze vergeten, dat hij de man is, die haar uit het nauwe IJsselgat daar tegenover Gouda verlost heeft en haar geleerd heeft, hoe een zeewaardig schip bestaat. Maar ook om die afgrijselijke pijnen der verlossing in Rotterdam zal ze hem nimmer vergeten. Maar Marius leeft nog, en Marius is een broer.

Is een eigen kind dan niet méér dan een broer? Daar ligt in de houten wieg haar eigen kind en 't slaapt. Zal ze er eens naar toe gaan, om het te bekijken in haar slaap ? Maar dan toch zeker en vast eerst wachten tot die pottekijkster slapen is. Doch daarna is ze haar voornemen weer vergeten. Ze gaat slapen. Morgen is 't weer vroeg dag.

De zuurste dag, sedert ze hier alleen de werf beheert, werd wel de tewaterlating van de Patrick Mervill. Ze had een eigenhandig briefje naar Rotterdam geschreven, of ze daar begrijpen wilden, dat zij in haar omstandigheden moeilijk een diner kon aanbieden. Dat werd grondig begrepen. En uit reference voor wat zich op haar werf had afgespeeld, kwam alleen de directeur, eenvoudig in colbert en wéér met zijn dochter. Zonder feest gleed het schip de Noord in; het werkvolk kreeg wel de traditioneele sigaren. Overigens deed ze niets. Over Leendert werd behoedzaam niet gesproken en zoodra het schip rustig gemeerd lag, vertrok de opdrachtgever in zijn auto.

Maar ze zou van hout geweest moeten zijn, als ze dien dag niet aan 't diner bij de tewaterlating van de Anne Christine gedacht had. En toen ze de avondbei had geluid en alleen was overgebleven op haar werf, klom ze op de kraan. Voor t eerst, sedert ze het schrikkelijk bericht kreeg, zag ze haar werf van bovenaf. De goot waarop de Patrick Mer-

Sluiten