Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten einde zou geraken. En wat ging dat worden voor de scheepvaart, dus voor de scheepsbouwer ij ? Wie kan dat allemaal voorzien?

Drie dagen na 't afsluiten van het contract met de O.A.I.M. had ze zich al vastgelegd voor de levering van 't materiaal.... zij had geen risico willen nemen. Hoé nu de prijzen ook worden zouden in het nieuwe te verwachten tijdsbeeld, zij was gedekt. Misschien was 't nu wel voorbarig geweest, zich ijlings te binden. Na een oorlog storten de materiaalprijzen toch in, dat ligt voor de hand. Neen, suste ze zichzelf, dan komt de groote stroom opdrachten af, dan wordt staal peperduur. Duur als nog nooit vertoond. En wat kan 't haar ook schelen eigenlijk: tegenover 't een staat het ander.... materiaalprijs en opleveringsbedrag.... ze liggen beide vast. Wat kan een groot bezit toch navenant groote zorgen veroorzaken.

En wat ging toen de vloed der gebeurtenissen snel. Machtige veranderingen, zelfs een koopmansgenie had ze niet kunnen voorzien. Daar volgde op 30 October in Mudros wapenstilstand met Turkije, op 2 November in Padua met Oostenrijk-Hongarije en eindelijk.... op 11 November 1918 in 't Bois de Compiègne volgde wapenstilstand met Duitschland. De Entente had den Wereldoorlog gewonnen; de kanonnen zwegen.

En wat voor Cato aanbelangde: de zee kwam vrij. Wat zou de toekomst thans brengen? Wie zag in den chaos na deze ineenstorting een richting? Vreemd — dacht ze in haar vele waaknacliten vol onrust: vreemd.... we waren den oorlog gaan beschouwen als toestand van orde, daar hadden we ons op ingesteld, met ons denken en ons werk, met alle maatschappelijke verhoudingen. Nu is die slachting voorbij.... en we kijken in verwarring. Er zijn geen vaste waarden meer; geen mensch durft meer, niemand weet wat morgen zal zijn.... 't is, of de wereld zich bevend opricht uit den bloedplas en wankelt.

Ze vernam boos gerucht uit Busland. Maar hout moet altijd verscheept worden uit Odessa, of nu communisten,

Sluiten