Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

alreeds aan 't dieptepunt aangeland? Wat nu te doen? Verkoopen? Voorraden loozen? Of wachten....?

Zeg maar eens, wie nu raad vermag te geven en dan natuurlijk steekhoudenden raad. Ze cijfert lang; veel uitzicht biedt dat niet. De materialen op de werf meegerekend, die bij de overname meegecalculeerd zijn, de strop met de O.A.I.M. en 't uitkoopcontract voor de materialen, is er al meer dan een millioen ingeboerd. Maar ineens flitst door haar denken: blijven opstallen en machinerie wel op de waarde van eerst? Hoe was die waardeering ontstaan? Op grond van 't rendement van oorlogsjaren. Maar nu? Is er de eerste jaren veel nieuw rendement te verwachten? Als dat niet is en als dat ook opgaat voor andere bedrijven, komt allerwege geld zonder emplooi en wordt ook de rentevoet lager, dat staat vast. Maar dan moet ze aflossen en nieuw leenen. Dan is er althans nog iets te redden uit deze miserie.

O, wat is dat allemaal wankel. Ineens ziet ze mijnheer Pieter Bon voor zich, hoe die in de vergadering gezeten heeft, waar over 't lot van zijn werf werd gehandeld, waar met tonnen en millioenen gegoocheld werd, waar duizeligmakende getallen rondgingen. Het deftige heertje dat den tijd niet had kunnen bijhouden, heeft er bij gezeten als ware hij kindsch. Hij verstond die machtige getallen niet, hij begreep niet, dat ze zijn werf betroffen. Vrceger, toen de oorlog nog geen schepen bij dozijnen vorderd 3, was dat allemaal zoo anders. De tijdstroom had hem opzij gedrongen.

Staat zij nu voor 't zelfde avontuur? Toen voor enkele maanden mijnheer Bon zijn onmacht moest tr onen, om in 't nieuwe dat zich geformeerd heeft richting te geven hoewel hij uit een oud scheepsbouwersgeslacht was voortgekomen — stond daar een scherp-denkende vrouw op zijn kantoor en uit haar mond rolden de nillioenen, alsof het knikkers betroffen. Maar is nu die heldere vrouw zelf den maatslag kwijt van den tijd? Ze ziet althans geen uitweg vooralsnog. Voor 't eerst, sedert ze handel drijft,

Sluiten