Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nieuw bedrijf. Na wat met de Krimpensche Werf is geschied, was zij toch maar de mislukte van den na-oorlogstijd; want onder haar beheer waren twee bedrijven verloren gegaan. Dat zou in de herinnering blijven, het andere, haar successen.... die werden natuurlijk vergeten. En gezegd zou worden: slechts hij is een groot koopman, die geld verdient in alle denkbare tijden. Maar Cato Lafeber kon de omstandigheden alleen maar benutten, toen het goud uit de straatsteenen spatte.

Neen, dat is voorbij. Ze heeft op niemand te rekenen, die zij vroeger heeft gekend. En dat wil ze ook niet. Ze zullen haar misschien een fooi in de handen stoppen, zooals je een bedelaar uit een woonwagen van de deur afscheept. Dat nooit!

Maar eerst nu ervaart ze, wat de waarde is van pasmunt. Ze heeft leeren denken, vroeger in guldens, later in duizenden en honderdduizenden. Haar bestaan van heden vordert, dat ze denkt in kopergeld. Vroeger verdiende ze, met het oogmerk om nieuwe machinerie aan te schaffen, later om heele werven te koopen. Thans krabbelt ze wat kleingeld bij elkaar omdat ze 's avonds wat brood moet hebben met een beetje smeersel. Soms brengt ze 't zelfs tot een plak worst.

En toch blijft ze vechten. En toch blijft ze een toekomst zien van nieuwe macht. Ze kan niet gelooven, dat ze nu voorgoed naar beneden geworpen is. Zij is toch Cato Lafeber, op wier bevel zoovelen hebben gedanst. Die anderen genepen heeft tusschen haar besluiten, tot ze piepten en deden wat haar beliefde. Die macht is niet gebleven, maar zou dan de armoe wèl voor heel haar verder leven zijn?

In het huis daar in Berchem kon ze niet langer blijven, want overdag bleef Anne Christine er soms urenlang slechts onder toezicht van een achtjarig teringjongetje. Maar waarheen dan? Eerst probeert ze 't haar kind mee te nemen naar de markt. Het meisje scharrelt daar wel aardig tusschen de schragen en kramen, maar hoe zelden is er zon onder die linnen tenten. En wat is het er vuil en druk en

Sluiten