Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

daar te weven aan haar verbeeldingen van nieuwe macht en rijkdom.... maar naast dien stoel ligt de dweil, het attribuut van haar huidige slavernij. Kan dat zoo wel? Kan ze zich zóó wel goed verbeelden, weer machtig te zijn? Ze glimlacht wat en bergt emmer en dweil weg. Maar nu wil die gestalte niet meer komen, ja toch, neen.... wat is ze moe, wat bonzen haar slapen. Het stinkt ook altijd zoo op de markt.

Ze zal toch de boeken hier niet open slaan. De sleutels van 't kantoor zijn haar toevertrouwd, het geeft dus geen pas. Ze moet leeren geduldig te zijn, tot weer op haar eigen kantoor de boeken opnieuw gerijd staan tot een actieve vertelling van werk, klank van staal en hamerslagen over het water. En ze zal geduldig zijn. Al moet ze zóó lang wachten totdat ze 't zelf niet meer is, maar haar bloed, haar Anne Christine, die, door macht te verzamelen langs het Hollandsche water, haar wreken komt. Ze zal Anne Christine de schepen leeren, alle vormen, alle namen, alle materialen en onderdeelen. Ze zal haar de knepen van 't staalvak overdragen, uit haar hersens in de hare overschudden, opdat ze een werf zal kunnen stichten en beheeren met zóó groot succes, dat ze eindelijk het grootste bedrijf van langs de rivieren bezit. Al moet ze dan op van ouderdom verlamde beenen naar dat kantoor strompelen, al moet zij zich dragen laten door werfvolk dat daardoor werk verlet, ze zal naar dat kantoor komen en vaak zal ze er komen. In dat kantoor zal ze in de boeken bladeren en er den bedrijfsgang uit lezen; welk wild genot.

En al stonden er voor de Congobooten tien overlaadkranen opgesteld tegenover haar raam, ze zal het niet achten. Ze wil leven, leven, leven! Haar kind met dien mooien scheepsnaam en de mooie felle bruine oogen zal leven, Anne Christine moet sterk worden, mag nooit moe worden, nooit zoo moe als nu de oude vrouw.... haar moeder.... is, als ze van 't kantoor naar de Scheldekaai weerkeert, Anne Christine moet een meid worden van louter kracht. Een stalen meid, voor stalen werk, tusschen het

Sluiten