Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

staal. Zóó zal zij wrekend terugkomen langs het Hollandsche water.... door haar kind en daar is zij gierig voor.

Cato draagt sedert een week geen hemd meer. Ze heeft geen heele hemden meer; 't floddergoed dat zij in haar nood heeft moeten koopen, scheurt weg onder het werk op 't kantoor. Maar ze koopt geen hemden meer. Ze koopt niets meer, niets dan eten en drinken. Ze legt alles weg, al zijn 't centimes. Want ze heeft het geduld van de Lafebers, 't geduld van vader.... en dat van Marius.

Henkie Blauwers gaat met zijn mars niet meer op pad. Maar hij verkoopt nu kranten in de middenstad, dat is avondwerk, 't Handjevol francs dat hij noodig heeft om in het leven te blijven, kan hij ook des avonds verdienen. Maar nu zijn dan ook alle dagen voor hèm, voor hem en Anne Christine, zijn bijna driejarig landgenootje. Ze zegt al Henkie en dat zegt ze duidelijk. Ze roept altijd om Henkie in haar droom. Cato hoort dat, als zij zich naast het kind neervallen laat. Wat is dat gedrochtje op zijn spillebeenen goed voor haar kind; heeft haar ooit iemand, toen ze nog machtig was, zooveel goedheid bewezen ? Toen is alle vriendschap van menschen vervloeid, gelijk het water der rivieren vervloeit naar de zee om er in onder te gaan. Nu haakt zich vriendschap vast en doet haar inzien, dat de vloek van armoe een zegen van goedheid vermag te zijn.

En hoè laat ze ook thuis komt, altijd wacht haar dat ongeschoren oud ventje, dat nog maar zelden praat en klaagt over Frankrijk. Gaat hij waarlijk vergeten, hoe het leven hem knauwde? Mannen zijn dan wel anders.... een vrouw vergeet zooiets nooit. Zij althans nooit. Zij draagt het besef van dit neerslaande geweld met zich mee, van uur tot uur. Maar zij wil niet vergeten. En wil Henkie dat wel? Wil hij dat, omdat een driejarig bruin meisje lief — Henkie, Henkie! — naar hem kraait, hem kust op z'n stoppels en bij hem huilen komt als ze gevallen is? Wat een goede ziel.

Sluiten