Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eerst en vooral om bekommerd de toestand zijner gemeente te verbeteren en richtte daarom zijn voordracht naar haar bijzondere behoeften. Hoe goed hij de noden van z'n tijd kende zal verder nog blijken. Het is ons voor 't ogenblik voldoende te weten dat hij van meetaf aan erin slaagde zich aan z'n hoorders aan te passen. Hiertoe gebruikte hij 'n heel eenvoudig doch zeker middel: een gemoedelijke, onderhoudende spreektoon. En wellicht is het niemand zo goed als Chrysostomus gelukt tussen hoorders en spreker zo'n eenheid te bewerken, zo'n levenswarme gezindheid en sympathie te doen heersen. Z'n natuurlijk redenaarstalent, z'n aangeboren tact en z'n warm gevoel van liefde tegenover zijn hoorders, wil hij uit laten stralen, - en het kan dan ook niet anders of zo'n broederlijke toon schept reeds bij de toehoorders een atmosfeer van belangstelling en ontvankelijkheid. Chrysostomus weet hunne harten te winnen door hun zijn vreugde uit te drukken opnieuw voor hen op te mogen treden. En als ziekte of 'n andere oorzaak hem een tijdlang van hen heeft weggehouden, vraagt hij hun gemoedelijk na z'n terugkeer: „Hebt ook gij aan mij gedacht, wanneer ik zoolang van u wegbleef? Ik tenminste heb u niet kunnen vergeten; toen ik de stad verliet, liet ik de herinnering aan u niet achter; neen! Evenals die door lichaamsschoonheid in liefde ontstoken, het beminde gelaat met zich ronddragen, waar zij ook gaan of staan, - zo draag ik door uw ziele-schoonheid in liefde ontvlamd, altoos de beminnenswaardigheid van uw

Sluiten