Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Chrysostomus was niet erg bevallig van postuur; een kleine pezige gestalte, een groot hoofd en kale schedel, een ascetisch en door ziekte vertrokken gelaat met een open en vastberaden blik. Alles bijeen een weinig imponerend voorkomen, een „echte spinnekop" zeide hij zelf. Uiterlijk dus en afgezien van de weliswaar betrekkelijkzwakke doch zo uitdrukkingsvolle stem en de vurig-vlammende oog-opslag, is er niets wat ons den grootsten redenaar der griekse Kerk openbaart. Doch hoe geheel anders het innerlijke, het temperamentvolle hart, het opvlambare gemoed, de zich in prachtvolle beelden uitstortende innerlijkheid. Onder al de kerkvaders is er geen bij wie het gezegde „het hart maakt welsprekend" beter bewaarheid wordt als bij Chrysostomus. Wat hem inderdaad kenmerkt, is die driftbewogen welsprekendheid, die vloeit gelijk honing, die schittert als goud en begeestert als een hymne. Zijn taal is sappig en hard waar hij wil. Scherp en sarcastisch. Warm en begeesterend. Doch helaas... dit woord zo doorzongen van geestdrift en vervoering moet ons, zijn lezers, noodzakelijk ontkleurd en minder krachtig bereiken! Toch kunnen we, dank zij enige bijzonderheden door de geschiedenis medegedeeld, het beeld van den „spreker reconstrueren, met dit voorbehoud toch dat de werkelijkheid er oneindig meer kleur, levenswarmte en krachtdadigheid moet hebben bijgezet.

En vooreerst, in welke plaatselijke omstandigheden heeft Chrysostomus gesproken? Preekte

Sluiten