Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het brengt eenige minder schoone consequenties mee. Te weten, dat wij altijd een menigte onzer medemenschen beneden ons moeten zien. Wie zegt, dat hijzelf zoo bijzonder eerlijk is, constateert tegelijk in dankbaarheid, dat hij alle oneerlijken meters ver onder zich gelaten heeft. Wie uitspreekt, dat hij het in vroomheid extra ver heeft gebracht, belijdt op hetzelfde oogenblik, dat een wereld van goddelooze menschen diep aan zijn voeten ligt.

De farizeër, dat groote naïeve kind, zegt het hardop, zoodat het wijd en zijd door den tempel klinkt. Wij, misschien enkele graden geraffineerder dan hij, fluisteren het bescheiden in den tempel van ons hart. Maar het verschil zal toch wel een van lood om oud ijzer zijn.

Hij dankt God. Neen, feitelijk niet God. Hij dankt zichzelf. Van zijn standpunt met volle recht. Wie het in eigen kracht zoo wonderlijk hoog heeft mogen brengen, mag zichzelf ook wel feliciteeren en bedanken op den top. Een wonderlijke vertooning misschien. Maar niets meer of minder dan een pure consequentie. Eere, wien eere toekomt. Niemand uitgezonderd. Ook wijzelven niet, wanneer wij het bijna onmogelijke toch hebben gepraesteerd.

De farizeër is een heilige. Een schijnheilige? Ik zou het niet durven zeggen, indien er niet een andere vorm van heiligheid was o gruwel, o wonder, de tollenaarsheiligheid.

★ ★ ★

De farizeër in den tempel is ons zielkundig geen probleem. Een Amerikaansch psycholoog heeft gesproken van ,,the healthy minded man". Wie geestelijk gezond van lijf en leden is, slaat zich triumphantelijk door alle hinder-

Sluiten