Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— en dat was hij, tot in uiterlijke kenteekenen toe — hoe was het dan mogelijk, dat hij in de handen van Herodias was gevallen, terwijl Isebel Elia nooit had kunnen grijpen? Alles wees er op, dat het mis liep. Jezus had Zijne discipelen dan ook al ,,als schapen temidden der wolven" uitgezonden! Het was alsof Hij zelf den ondergang vermoedde. Wie met vuur zal doopen, zendt zijn leerlingen toch niet uit als schapen!

De diepste oorzaak waarom Johannes twijfelde, was deze: dat de geschiedenis aan hem voorbij ging. De God die in Jezus werkelijk kwam, was veel grooter dan de God dien Johannes verwacht en geloofd had. Het is een kenmerk van Gods leiding met de wereldgeschiedenis, dat God telkens met nieuwe openbaring optreedt en deze openbaring altijd geheel anders en veel grooter is dan onze voorstelling. Zeker is dit ook het geval met de bijzondere leiding van God. Bij uitstek met Gods openbaring in Christus. Johannes ziet dit grootere in de geschiedenis niet. De historie gaat aan hem voorbij. Daardoor wordt hij in zijn verhouding tot Jezus onzeker. Hij twijfelt.

Wij kunnen van Johannes in zijn twijfel leeren, dat hij zijn vraag niet inhoudt, maar er mee voor den dag komt, er niet met iedereen over spreekt, maar er mee tot Christus gaat. Hij neemt twee van zijn leerlingen, en zendt hen tot Jezus. Voor deze leerlingen van Johannes was de opdracht niet in alle opzichten gemakkelijk. Vooreerst waren er reeds tal van discipelen van Johannes naar Jezus overgeloopen. Hun meester, die Herodes Antipas had aangepakt, zat zelf in de gevangenis, terwijl Jezus populair was in Galilea. De volgelingen van Jezus vastten in het geheel niet, en Jezus lag bij Mattheüs aan bij een feest, iets wat Johannes zeker nooit zou gedaan hebben. De afstand tus-

Sluiten